تاریخ : 24/بهمن/1396 - 15:14
کد خبر : 5731
سرویس خبری : سینمای ایران
 

داستان فجر و اسکار می تواند به هم گره بخورد؟!

نوشته یک رسانه ای درباره آثار کسالت بار «سی و ششمین جشنواره فیلم فجر»؛

داستان فجر و اسکار می تواند به هم گره بخورد؟!

آینه نیوز: علیرضا غفاری که بیشتر با صدایش هنرنمایی می کند و البته سوابق رسانه ای و مسئولیت هایی چون مدیر روابط عمومی و امور بین‌ الملل خانه هنرمندان ایران و پُستی مشابه در شهرداری تهران و حوزه هنری را در کارنامه اش دارد، درباره آثار به نمایش درآمده در جشنواره سی و ششم فیلم فجر و میزان توفیق هر یک از این آثار -در صورت انتخاب به عنوان نماینده ایران- در جایزه اسکار سال آینده مطلبی نوشت.

آینه نیوز: علیرضا غفاری که بیشتر با صدایش هنرنمایی می کند و البته سوابق رسانه ای و مسئولیت هایی چون مدیر روابط عمومی و امور بین‌ الملل خانه هنرمندان ایران و پُستی مشابه در شهرداری تهران و حوزه هنری را در کارنامه اش دارد، درباره آثار به نمایش درآمده در جشنواره سی و ششم فیلم فجر و میزان توفیق هر یک از این آثار -در صورت انتخاب به عنوان نماینده ایران- در جایزه اسکار سال آینده مطلبی نوشت.

به گزارش آینه نیوز، براساس شناخت نسبی از آثار تولیدی و اکرانِ در پیش باید سهم کمی را درباره امکان حضور آثار موجود در جشنواره برای اعلام به اسکار 2019 در نظر گرفت و فیلمِ در راه «بدون تاریخ بدون امضاء» از حالا بیشترین اقبال را در این زمینه دارد. با این وجود در بخشی از یادداشت «علیرضا غفاری» به نقل از بانی فیلم آمده است: «یک قصه تکراری کسالت آور! نکته مهم اما؛ نبود فیلمی در قد و قواره ارسال به آکادمی اسکار است. در بین فیلمهای جشنواره سی و ششم، هیچ کدام از فیلم ها چنین قابلیتی را نداشتند!
تجربه معرفی فیلم «نفس» که سال گذشته حتی در بین انتخاب اولیه آکادمی اسکار هم جایی نداشت؛ موید این نظریه است که فیلمهایی با مضامین بومی و ایضا تاریخ مصرف گذشته؛ نمی توانند در جمع فیلمهای جهانی خود نمایی کنند!!
چندی پیش درباره بازارهای فیلم و اینکه کدام فیلمهای ایرانی توانسته اند در حتی کشورهای فارسی زبان همسایه به نمایش در بیایند سوالی مطرح کردم که پاسخی نداشت! اطلاع از اینکه کدام فیلمها و با چه مضامینی مورد استقبال مردم جهان است، به کسب بازارهای جهانی کمک می کند و همین موضوع می تواند بستری برای تعاملات فرهنگی باشد .
نگاهی به فیلمهای جشنواره امسال نشان می دهد که سیاست گذاری و ریل گذاری سینمای ایران، ابدا نگاهی به بازارهای جهانی ندارد و بیشتر هم و غمش تولید داخلی است. موضوعات دم دستی تکراری، با لعابی از جنس کمدی، خشونت و ملودرام های سطحی نازل، هرگز جایگاهی در سینمای جهان پیدا نخواهد کرد. (لطفا آمار جوایز اهدایی به چند فیلم که از جشنواره های درجه چندم آسیایی دریافت شده را ملاک ارزیابی قرار ندهید! منظور من فروش فیلم ها به سایر کشورها و تماشای آن در سینماها و توسط مردم سرزمین های دیگر است)
درست است که سینمای بومی باید مورد تقویت و حمایت قرار گیرد ولی آیا نشانه ای از بیان دیدگاههای تازه و نو در عرصه زندگی اجتماعی، مصایب مدرنیته، صلح و محیط زیست و… در ابعاد جهانی در فیلمهای امسال بود؟! شاید یکی از دلایل مهم، غیبت بزرگان سینمای ایران باشد. پس خیالتان راحت، امسال فیلمی برای اسکار نداریم ! مگر آنکه اعضای آکادمی اسکار مغزهای کوچک زنگ زده ای داشته باشند، که حتما ندارند!»