علی اکبر قاضی نظام فیلمنامه نویس پیشکسوت در گفتگو با آینه نیوز

دست آقای داودنژاد را می بوسم

دست آقای داودنژاد را می بوسم
calendar دوشنبه 10 دي 1397 در 11:14
در بسیاری از نقدها و نظرها پیرامون سینما و تلویزیون کشورمان عنوان می شود که مشکل اساسی از فیلمنامه نویسی است و در نهایت همه مسائل به نویسنده برمی گردد.

ناصر قناعتی: برای فهم این ادعا به سراغ یکی از اساتید فیلمنامه نویسی رفتیم. علی اکبر قاضی نظام که با چند فیلمنامه شناخته شده مثل «نیاز» به کارگردانی علیرضا داودنژاد در سینمای ایران مطرح شد، در ابتدا درباره وضعیت امروز خود گفت: کارهایی نیمه تمام دارم که در حال نگارش آنها هستم. ضمنا بیشتر وقت خود را صرف فیلمنامه نویسان جوان می کنم تا استعدادهای آنها شکفته شود و دست از نوشتن برندارند. زیرا آنها در سینمای امروز سخت می توانند جایگاه مناسب خود را پیدا کنند چون مثل خودم نه آقازاده هستند و نه رانتی دارند، نه باج میدهند و نه باج می گیرند و در محافل خاصی هم نمی باشند. به همین خاطر فعلا خانه حمایت از فیلم کودک و نوجوان را راه اندازی کردیم و امید داریم بتوانیم به لطف خداوند فعالیت های خوبی در این زمینه انجام دهیم.

وی افزود: در مورد سینما و تلویزیون متاسفانه باید گفت بجز در مقطع اولیه که برای راه اندازی سینمای پس از انقلاب برنامه ای تدوین شده بود که پس از مدتی به فراموشی سپرده شد و هر کدام از مسئولین هر سال دفترچه سیاستگذاری را اعلام میکردند و برنامه ریزی یکساله آن هم گویا همه از روی دست هم کپی میکردند، برنامه مشخصی دیگری نداشتند. هر مسئولی چیز خاصی برایش مطرح بود و با مشاوران خود که قاعدتا همان افراد باندی بودند که او را سر کار آورده بودند، مشاوره می گرفت و کار خود را انجام میداد بدون آنکه از صاحب نظران سینما در رشته های مختلف بهره ای بگیرد مثل راه اندازی مدرسه ملی سینمای ایران و موارد دیگر.

فیلمنامه نویس «پنج ستاره» ادامه داد: بعد از سالها دانش آموختن و تجربه های مختلف و داشتن افراد متخصص باز همچنان کار را از اول شروع می کنند. تلویزیون هم متاسفانه بهره ای از افرادی که خود تربیت کرده است، نمی برد و افرادی را می آورد که باید دست چپ و راست را به او یاد داد. دیگر رسانه از دست رفته است. متاسفانه هم در سینما و تلویزیون و سایر نهادها و ارگانها که فعالیت هایی در این زمینه انجام میدهند، از افراد خاصی استفاده و حمایت می کنند و پروژه ها از طریق ارتباط های باندی، محفلی و آقازاده ای شکل می گیرد، آن وقت است که سینما و تلویزیون ایران درجا میزند و به عقب برمی گردد و از اندیشه خالی میگردد. کسانی که همواره همه مشکلات را از نداشتن فیلمنامه خوب میدانند، چقدر خود آنها در زمان مسئولیت شان در سینما و تلویزیون و سایر نهادها از فیلمنامه نویس حمایت کردند و بودجه ای را برای شکوفایی آن اختصاص داده اند؟ چه مقدار یک تهیه کننده و کارگردان را راهنمایی کرده اند که برای نگارش یک فیلمنامه هزینه کند و برای کار خود ارزش قائل شود و بعنوان یک متخصص به مانند سایر رشته های سینما مثل تدوین، فیلمبرداری، موسیقی، به فیلمنامه نویسی نگاه کند. به روزمرگی شدیدی افتادیم و آینده سینما و تلویزیون را از دست خواهیم داد. 

وی افزود: چقدر پروژه های میلیاردی با هزینه های بسیار بالا و امکانات خوب ساخته شد بدون آنکه دو سه فیلمنامه نویس بر روی آن کار کرده باشند تا کار ارزنده و شایسته تری ارائه شود و مخاطبین لذت ببرند. مگر هزینه دو سه فیلمنامه نویس چه مقدار از بودجه پروژه به این بزرگی را کم میکرد که از سنگ بنای اصلی فیلم که همان فیلمنامه است بها و ارزشی قائل نشویم.

قاضی نظام درباره کار گروهی در سینمای ایران گفت: در اینجا هنوز کار گروهی کردن را بلد نیستیم، در خارج فیلمی مثل گلادیاتور ساخته میشود که براساس رمانی است اما در تیتراژ فیلم اسم سه فیلمنامه نویس کنار هم آمده است بدون آنکه اسم رمان نویس و کارگردان در ذیل فیلمنامه نویس باشد. قطعا کارگردان تغییراتی را لحاظ کرده است اما از اینکه نام خود را در کنار فیلمنامه نویسان بگذارد پرهیز کرده است. هر کس که اهل سینما باشد میداند که فیلم به نام کارگردان است نه به نام فیلمنامه نویس. همواره میگویند نیاز داود نژاد کسی نمیگوید نیاز قاضی نظام. من به سهم خود دست آقای داودنژاد را می بوسم که حق بزرگی بر گردن من دارد زیرا با آن که خود یکی از فیلمنامه نویسان پیشکسوت است و تغییراتی در فیلمنامه داده است لیکن در تیتراژ ذیل فیلمنامه نویس فقط اسم اینجانب را نوشته است. درست به یادم دارم همان مبلغی که فیلمنامه عروس را فروخته بود به من که کار اول و پایان نامه ام به همت مرحوم استاد سیف الله داد بود، پیشنهاد داد. اما همه اکنون با تغییرات جزئی میخواهند نام خود را در کنار فیلمنامه نویس قرار دهند و با گفتن اینکه احتیاج به بازنویسی دارد در این شرایط بغرنج دستمزدی برای خود در نظر بگیرند و این فاجعه است.

این نویسنده مطرح درباره فیلمنامه نویسی بعد از انقلاب گفت: فیلمنامه نویسی بعد از انقلاب به شدت جایگاه خود را در سینمای ایران پیدا کرد و این حاصل برنامه ریزی و سیاست گذاری های درست مسئولین وقت بود. قطعا کم و کاستی هایی هم وجود داشت. باید به نکته عمیقی در جهانی شدن سینمای ایران توجه کرد و آن این است که ما به لحاظ امکانات و تجهیزات و تکنیکهای سینمایی نمی توانیم به قدرت آنها برسیم. لذا هر آنچه که در جهان پیدا کردیم بخاطر فیلمنامه ها و فیلمنامه نویسان خوب بوده است که براساس آن فیلم ساخته شده مثل جناب آقای اصغر فرهادی، فرید مصطفوی و دیگران که مشخصا جوایز فیلمنامه ها را در جشنواره های جهانی از آن خود کردند.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/8171/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو