مرز میان روشنگری و سیاه نمایی با نگاهی به فیلم در حال اکران «اتاق تاریک»

وقتی تاریکی جشنواره پسند میشود!

وقتی تاریکی جشنواره پسند میشود!
calendar چهارشنبه 05 دي 1397 در 12:31
یکی از بحثهایی که همیشه در فضای نقد فیلمهای ایرانی وجود داشته این است که بعضی از فیلمها سیاه نمایی می کنند.

ناصر قناعتی: یعنی اینکه به دلایل مختلفی که مهم ترینش در ادامه توضیح داده میشود، علاقه دارند که نیمه خالی لیوان را فقط ببینند و بخش تاریک ماجرا را برجسته کنند. این فیلمسازها که به آنها فیلمسازهای سیاه نما با فیلمهایی جشنواره پسند مینامیم، به جای این که دنبال سینما باشند خود را مرجع مسائل اجتماعی میدانند و فکر میکنند مانند وکلا و مسئولان بهزیستی میتوانند جامعه را با فیلمهای خود سرو سامان بدهند. اما وقتی ماجراها را بررسی میکنیم درمی یابیم که این فیلمسازها تنها به خاطر رسیدن به جوایز خارجی میخواهند کشور خود را تاریک و بد جلوه کنند و با نمایش ویرانی ها و دروغگویی و بزرگنمایی درباره اتفاقات خارجی ها را مشتاق کنند تا به آنها جایزه بدهند. از این فیلمسازهای خارجی پسند و جشنواره ای کم نداریم مثل جعفر پناهی که هنوز با وجود اینکه جرم قضایی اش اثبات شده به راحتی فیلم میسازد و ایران را در جهان بد نشان میدهد. بعضی از فیلمسازهای جوانتر هم میخواهند همان راه را دنبال کنند و برای همین سراغ سوژه هایی میروند که خارجی ها میخواهند بشنوند. یکی از این موارد که میتواند توجه جهانیان را به خود جلب کند، کودک آزاری است. فیلم اتاق تاریک ساخته روح الله حجازی که چند روز است اکرانش را شروع کرده است، در همین مورد است. در همان ابتدای فیلم کودکی از خانه بیرون میرود و در خارج از محدوده خانه مورد تجاوز قرار میگیرد و کارگردان همین را بهانه میکند و انواع مسائل تلخ زناشویی و حتی قومیتی را به فیلم می چسباند. در زندگی نمایش داده شده توسط کارگردان هیچ اتفاق خوب و شیرینی وجود ندارد و فقط درد و بدبختی و اختلاف است که نشان داده میشود. اصلا انتخاب لوکیشن فیلم که در جایی بیرون از فضای شهری است نشان میدهد که کارگردان به دنبال انجام نقشه ای طراحی شده بوده است. بعد هم یکسری موارد سطحی مثل زیرشلواری و اختلاف سلیقه و فرهنگ را وسط میکشد تا بگوید ما در کشور اختلاف قومیتی داریم در حالیکه اینها همه تصورات سازنده است و وجود خارجی ندارد.

فیلمهای سیاه نما میخواهند از طریق برجسته کردن بعضی از موارد مثل اختلافات خانوادگی و کشوری و غیره بگویند که همه چیز به هم ریخته است. در این فیلمها هیچ نقطه روشنی وجود ندارد و پایان این فیلمها هم یا تلخ بوده و با مرگ همراه است یا به قولی باز رها میشود. این فیلمها نه تنها برای مخاطبان امیدی نمیسازند بلکه باعث تزریق یاس و ناامیدی در جامعه میشوند و چه بسا در بلندمدت اثرات مخربی مثل خودکشی را به دنبال داشته باشند. فیلمهای سیاه نما که معمولا در جشنواره های خارجی جایزه میگیرند فقط هدفشان کوبیدن کشور و نظام است و برای همین از هر دروغی استفاده میکنند تا جامعه را ناامن و بی سرو سامان نشان بدهند. اگر به فیلمهای ایرانی که در دنیا جایزه گرفتند نگاه کنیم به همین موارد میرسیم. گاهی مساله قصاص و احکام الهی را هدف میگیرند و گاهی به سراغ سبک زندگی و مسائل مهم جامعه اسلامی مثل حجاب میروند. داستانهایی را انتخاب میکنند که درصد خیلی کمی از جامعه را شامل میشود اما طوری آنرا بزرگ میکنند که انگار همه جامعه درگیر آن هستند. یک زمانی موضوع اعتیاد بود زمانی هم ظلم به زنان و مردسالاری در جامعه ایران و بعد هم مواردی دیگر که هدف مشترک همه آنها زیر سوال بردن آزادی و امنیت نظام اسلامی ایران است. این فیلمها در جشنواره های سیاسی جایزه میگیرند اما هیچ وقت پیش مردم جایگاهی ندارند. برای همین یا اکران نمیشوند یا اینکه به آنها توجهی در زمان اکران نمیشود و خیلی زود فراموش میشوند اما این کارگردانها ول کن ماجرا نیستند و باز هم سراغ تولید فیلم سیاه نمای دیگری میروند. در صورتیکه آنها باید هر چه زودتر به خود بیایند و بدانند که مردم چه میخواهند. مردم فیلمهای سیاه نما نمیخواهند.

 

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/8122/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو