درباره وضعیت آشفته تئاتر و ماجرای کلاه گیس

نیاز به برخورد جدی مسئولان

نیاز به برخورد جدی مسئولان
calendar شنبه 01 دي 1397 در 10:22
ماجرای کلاه گیس و حاشیه هایش از فیلم کاناپه کیانوش عیاری شروع شد که باعث شد این فیلم توقیف شود.

ناصر قناعتی: بعدها در چند نمایش هم این اتفاق افتاد تا اینکه به تازگی استفاده بیش از حد از کلاه گیس و در اصل استفاده ابزاری از آن صدای اعتراض خیلی ها از جمله مراجع تقلید را درآورد و کار به دادستانی هم رسید.

اما چرا استفاده از کلاه گیس انقدر زیاد شده است. مسلم است که بعضی از اهالی تئاتر میخواهند با استفاده از این ابزار به نوعی قانون حجاب را دور بزنند و به خواسته های غیرفرهنگی خود برسند. در حالیکه در قانون جمهوری اسلامی ایران رعایت حجاب الزامی است و این مساله برگرفته از دینمان می باشد اما هنوز خیلی ها تصور فضای قبل از انقلاب را دارند و فکر میکنند میتوانند به راحتی فضای کاباره ای را به وجود بیاورند. آنهایی که دنبال تئاتر لاله زاری هستند به دنبال فراهم کردن ابزارش هم میباشند برای همین بدشان نمی آید که با کلاه گیس همان فضا را تداعی کنند در حالیکه تماشگر ما بیدار است و از این فریبکاری آنها آگاهی دارد و برای همین هم تئاترهایی که اقدام به عدم رعایت هنجارهای عرفی می کنند یا تماشاگر ندارند یا اینکه با اعتراضات مردمی مجبور به تعطیلی میشوند. مخاطبان تئاتر، نمایشهای مردمی میخواهند. تئاترهایی که مطابق با اعتقادات دینی و ملی آنها باشد. تئاترهایی که حرف روز مردم را بزنند و به جای استفاده از نمایشنامه های خارجی از داستانهای بومی و ملی و دینی آنها استفاده میکند. نمایشهایی که به ارزشهای دینی مثل حجاب و عفاف احترام بگذارند. متاسفانه فضای تئاتر از سینما هم بدتر شده و مواردی مثل کلاه گیس که لااقل در سینما ممنوع است در تئاتر خیلی راحت مورد استفاده قرار می گیرد. سوال: علتش چیست؟ اول اینکه مسئولان تئاتر هیچ نظارتی روی نمایشها ندارند و همه چیز را به اهالی تئاتر سپرده اند. دوم اینکه چون بلیت تئاترها گران است و معمولا اقشار مرفه میتوانند آن را تهیه کنند برای همین تعداد زیادی از مردم اصلا از وضعیت تئاترها خبردار نمیشوند و خبری به بیرون درز نمیکند. برای همین بعضی ها از شرایط سوء استفاده میکنند و داستانهای غربی را با آب و تاب گریم های نامناسب و دیالوگهای زشت ترکیب میکنند و یک تئاتر غربی اجرا میکنند. در حالیکه ما نمایشهای قدیمی مثل تعزیه داشتیم که هنوز هم برای مردم ارزشمند است و طرفدار دارد. پس چرا اهالی تئاتر دنبال نمایشهای ارزشی نمیروند. چرا کمتر می بینیم که تئاترهای دفاع مقدسی یا درباره انقلاب اسلامی تولید شود، آن هم در شرایطی که در چهل سالگی انقلاب اسلامی هستیم و حتما باید چند نمایش در این باره تولید شود اما خبری نیست.

متاسفانه فضای تئاتر از دست مجریان خارج شده است و دیگر نمیتوانند کاری بکنند. چند جلسه با اهالی مجلس میگذارند و یکسری حرف امیدوارکننده میزنند اما اتفافی نمی افتد اما نه نماینده مجلس و نه آن مسئول فرهنگی خبر ندارد که در همین شهر و در یکی از سالنها تئاتری درباره همجنسگرایی روی صحنه میرود. این چه شرایطی است که برای فرهنگ و هنر این مملکت درست کرده اند و مسئولی هم جلودارش نیست. چرا اقشار مذهبی همیشه از سالنهای تئاتر دوری میکنند چون اکثر نمایشها فضای سالمی ندارند و یا داستانهای غربی درباره مسائل جنسی دارند و یا تبلیغ استفاده از مشروبات الکلی می کنند یا ... حتی عدم نزدیکی بازیگران نامحرم هم در آنها رعایت نمیشود و مواردی زننده وجود دارد که حتی نمیتوان درباره شان گفت. افراد علاقمند امیدوار هستند که این شراط هر چه زودتر از بین برود و تئاتر ما همگام با خواسته مردم و ارزشهای فرهنگی این نظام اسلامی حرکت کند.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/8096/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو