نقد تئاتر «تروما» نوشته و کارگردانی افسانه ماهیان

پروازی به سمت بی نهایت

پروازی به سمت بی نهایت
calendar شنبه 26 آبان 1397 در 13:02
یکی از نمایش هایی که این روزها روی صحنه در سالن ناظر زاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر با استقبال مخاطبان مواجه شده است

ناصر قناعتی: کاری است از کارگردان شناخته شده حوزه تئاتر؛ افسانه ماهیان که با 3 پرسوناژ و بازیگر معروف به نام های طناز طباطبایی، کاظم سیاحی و شقایق دهقان روی صحنه رفته است. افسانه ماهیان در نمایش جدید خود همانند کارهای قبلی اش مثل «هم هوایی»، «سه جلسه تراپی» و از «زیرزمین تا پشت ‌بام» سعی کرده تا مسائل روز اجتماعی را با دغدغه های خود پیوند بزند و از طریق صحنه نمایش دردها و معضلات بشری و به خصوص مسائلی را که مبتلابه جامعه امروز می باشد برای مخاطب باز کند.

«تروما» نمایشی اجتماعی است که دغدغه پندآموزی دارد و اگر چه این مساله کار مهمی محسوب می شود اما مشکل «تروما» و کارهای افسانه ماهیان و نویسندگان و کارگردان هایی از این جنس از همین جا شکل می گیرد که نمایش معضلات و بیان مفاهیم و معضلات چنان برایشان برجسته می شود که هنر تئاتر را نادیده می گیرند و در نهایت اثرشان تبدیل به یک مرثیه سرایی صرف می شود که احساسات تماشاگران را برمی انگیزاند. مساله ای که می تواند آفت آثاری باشد که عنوان هنری دارند اما در واقع باید هر حرف و دردی را با زبان هنر بیان کرد وگرنه می توان اشکال دیگری را برای بیان معضلات نشان داد و دلسوزی تماشاگران باید به شکلی باشد که از قالب هنر تئاتر گذر کند و گرنه تبدیل به پند و اندرز و موعظه می شود.

نمایش «تروما» درباره شخصیت های معلول جامعه است. افرادی که نابینا و ناشنوا و ناتوان ذهنی هستند و معلولیت شان در جامعه همراه با بازتاب های مناسبی نیست و بعضا با تمسخر و طرد شدن از طرف دیگران مواجه می شوند. کارگردان نمایش «تروما» از طریق 3 شخصیت خود روی صحنه می خواهد رو در رو با تماشاچیان این رفتارهای ناپسند را نشان دهد و حتی چنان برجسته این مساله را نشان می دهد که فریادها و دردهای بازیگران معلولش هم در سالن می پیچد و در این راه اگر چه بازی خوب کاظم سیاحی در نشان دادن رفتار حرکتی یک معلول قابل تحسین است اما چنین نمایشی تنها در سطح باقی می ماند و در نهایت تبدیل به نمایش معضلات یک فرد معلول در مواجهه با جامعه می شود و نمی تواند به عمق آسیب ها ورود پیدا کند. با این حال نمایش «تروما» یکی از شریف ترین و انسانی ترین کارهایی است که این روزها روی صحنه رفته است و در حالی که بعضی از نمایش ها سعی دارند با استفاده از مخدرهایی مثل رقص و آواز تماشاگران را به سالن دعوت کنند اما افسانه ماهبان و گروهش بدون این که لحظه ای در مسیر ابتذال حرکت کنند تنها می خواهند معضلات را نشان دهند و این کار مهم و شریفی است. متاسفانه فضای تئاتر چند سال اخیر به سمتی رفته که ابتذال و سخیف بودن روز به روز گسترده تر می شود و در شرایطی که نظارت کافی وجود ندارد، سالن های خصوصی به خود اجازه می دهند که هر نمایش سطح پائین و مبتذلی را به خورد مخاطب بدهند و کسی نیست جلودار آن ها باشد. انواع نمایش هایی که به هر طریقی می خواهند گیشه را تصاحب کنند و هیچ نسبتی با فرهنگ و هنر ندارند و ابتذال و بی شرمی در آن ها به وفور پیدا می شود در حالی که هنر نمایش هنر شریفی است و حتی با آئین ما می تواند پیوند پیدا کند.

نمایش «تروما» از طریق قرار دادن سه صندلی و شخصیت هایی که دائم در حال رکاب زدن هستند می خواهد بگوید که معلولیت دلیلی بر بی حرکتی و درجا زدن نمی شود و می توان امید داشت که با همان پاها و چشم ها و دست و گوش های معلول هم افق ها را می توان پشت سرگذاشت همان طور که در پایان نمایش می بینیم که شخصیت ها در یک حرکت فانتزی به سمت آسمان پرواز می کنند.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/7610/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو