تاملی به کارکرد و تاثیر برنامه هایی که پیرامون «سینما» در قاب «تلویزیون» قرار می گیرند

وقتی «جان وین» ممنوع التصویر می شود و اعداد سینمایی تا بی نهایت بیهودگی می رود!

وقتی «جان وین» ممنوع التصویر می شود و اعداد سینمایی تا بی نهایت بیهودگی می رود!
calendar شنبه 11 آذر 1396 در 18:07
«آینه نیوز»: هنگامی که برنامه های سینمایی «تلویزیون» را مورد رصد رسانه ای قرار می دهیم و زمانی که کارکردها و تاثیرات این قبیل برنامه ها را به شکلی واقعی و به دور از هرگونه بزرگ و کوچک نمایی مورد نظر قرار می دهیم، به نتیجه ای جز عدم رضایت و بی بهره گی نمی رسیم...

سرویس تلویزیون «آینه نیوز»: هنگامی که برنامه های سینمایی «تلویزیون» را مورد رصد رسانه ای قرار می دهیم و زمانی که کارکردها و تاثیرات این قبیل برنامه ها را به شکلی واقعی و به دور از هرگونه بزرگ و کوچک نمایی مورد نظر قرار می دهیم، به نتیجه ای جز عدم رضایت و بی بهره گی نمی رسیم.

به گزارش آینه نیوز، بعد از توقف چند ماهه برنامه «هفت» با همه موافقان و مخالفانی که داشت و بعد از همه حواشی و گمانه زنی های رسانه ای که پیرامون مهم ترین برنامه سینمایی تلویزیون وجود داشت و همچنان برای خالی نبودن عریضه از سوی برخی رسانه های علاقمند به شایعه پراکنی به چشم می خورد، باید به سراغ برنامه هایی رفت که مطابق وعده های اعلامی از سوی روابط عمومی شان برای رسیدن به نگاهی روشن و متعهدانه پای به عرصه حضور گذاشته اند اما عدم وجود هرگونه طرح و مسیر روشن را می توان از همان قسمت اول برنامه شان به راحتی مورد مشاهده قرار داد که تازه ترین نمونه از این مورد گسترده در عالم برنامه سازی تلویزیون، «شب های شفاهی» است که چهارشنبه شب برای نخستین بار از شبکه «شما» روی آنتن رفت.

به گزارش آینه نیوز، وقتی نمونه هایی چون «سینما دو»، «سینما چهار»، «سینما یک»، «سینما ماوراء»، «سینما اقتباس»، «سینما پنج»، «سینما آی فیلم»، «شهر فرنگ»، «شب های شفاهی» و انواع برنامه هایی که ارتباطی با هنر هفتم دارند و داشتند را در ترازوی ارزیابی قرار دهیم، با آثاری بی بنیه مواجه می شویم که مانند بسیاری از رسانه های مکتوب و غیر مکتوب یا از سر نگاهی کارمند مابانه تنها می خواهند نمایشی داشته باشند و به نوعی امرار معاش کنند و یا سودای رسیدن و کوبیدن جناح و نگاهی را دارند و در این میان کارکرد درست و موثر برنامه ای حرفه ای در عالم رسانه کاملا نادیده گرفته شده و اصولا تفکری از برنامه سازی و اداره رسانه نزد صاحبان و گردانندگان آن ها وجود ندارد. به همین دلیل فرقی ندارد، «سینما»ی «دو» و یا «چهار» و یا «هفت» باشد؛ چرا که تنها نام ها و اعداد این برنامه ها و شاید کمی دکور نازیبایشان متفاوت باشد و در ذات همه آن ها پُرکردن آنتن جهت رسیدن به مایه و اعتباری رسانه ای به شکل تصنعی مهم ترین اصل است!

به گزارش آینه نیوز، اگر بخواهیم از وجود برنامه هایی موثر در زمینه «سینما» نمونه ای نسبتا موقر بیاوریم، ناچاریم به سال های خیلی دور رفته و سراغی از برنامه «هنر هفتم» در محدوده فضای تنگ چند دهه پیش بگیریم که با اجرای «اکبر عالمی»، بسیار فراتر از برنامه های تکراری و بی بهره امروزی بود و فرسنگ ها فاصله با خامی و بی زبانی مجریان امروز داشت. یا می توانیم یک دهه از «هنر هفتم» جلوتر آمده و سراغی از برنامه «سینما یک» در دهه 80 بگیریم که با تهیه کنندگی «محمد حمیدی مقدم» موجب آشنایی فیلمدوستان جوان با بسیاری از فیلمسازان گرانقدر و گاه گمنام خارجی شد. همین تهیه کننده خوشفکر و خلاق که متاسفانه چند سالی است از تلویزیون فاصله گرفته و در زمینه طراحی و مشاوره جشنواره ها فعالیت دارد، موثرترین برنامه های تلویزیون همچون «سینما 4» و «مستند 4» را طراحی و اجرا کرد. برنامه هایی باوقار و ساختارمند و بی هیاهو که برای طیف واقعی فیلم بین و مخاطبان عادی تاثیرات بسیاری به جای گذاشت. اما سال ها گذشت و بی بهره ترین افراد برنامه ساز و بی خطرترین مجریان و بیهوده ترین برنامه ها به سراغ مخاطبان تلویزیونی آمدند. جدا از راه اندازی برنامه «هفت» و تاثیر مقطعی سری اولش به دلیل تازگی وجودش که از آن به عنوان «90 سینمایی» یاد می شد، دیگر برنامه های ساخته شده پیرامون سینما نه تنها نقش کاربردی در گذر سال ها نداشتند بلکه حتی نتوانستند برای یک هفته هم فضای سینمای ایران و مسئولان فرهنگی را مجذوب و یا هراسان از وجود خود کنند؛ هر چند از نگاه تهیه کنندگان و مجریان شان جزو بهترین بوده و هستند!

به گزارش آینه نیوز، از همان اولین قسمت از برنامه جدید «شب های شفاهی» می شود به راحتی پایان این جاده بن بست را خواند؛ جایی که همچنان روال سری دوم «هفت» با اجرای محافظه کارانه «گبرلو» و دعوت عمومی برای صلح و آشتی و با هم بودن به چشم آمد؛ فارغ از درک این موضوع مهم که زیبایی ها را باید در نقد درست و تحلیل منطقی جست و نه روی آوردن به مناظری از گل و بلبل! و اصولا تفاوت کاملا مشخصی میان نقادی با حاشیه افکنی وجود دارد. از این رو «شب های شفاهی» به سراغ «اصغر نعیمی»؛ سازنده آثاری نحیف چون «بی وفا» به عنوان «تحلیلگر» می رود تا این فیلمساز فیلمفارسی ساز که زمانی فعالیت رسانه ای داشت اما نقدی خواندنی از خود به یادگار نگذاشت، به طور مرتب از زیبایی های «قاتل اهلی» بگوید بدون این که اشاره به دلیل این زیبایی های پنهان مانده از نگاه منتقدان داشته باشد و تنها چیزی که در کلامش نبود، نقادی بود! دیگر بخش های برنامه «شب های شفاهی» نیز به همان روالی پیش رفت که خیلی از رسانه های همسو می روند و اشغال زمان از سوی گرداننده برنامه و خروج مخاطب از پنجره تماشا سهم آن است.

 برنامه دیگر سینمایی که هر هفته از شبکه دوم سیما با اجرای «حامد عنقا» به روی آنتن می رود، «سینما دو» نام دارد. برنامه ای که همانند «ورزش از نگاه دو» که زمانی از همین شبکه پخش می شد و انواع مجریان را به خود دیده بود، کاملا بی ساختار، بی هدف و بدون چارچوبی روشن در مسیر فعالیت رسانه ای به روی آنتن می رود. یک فیلمنامه نویس که هوای اجرا سرش زده و بدش نمی آید ناتوانی اش در نگارش فیلمنامه را با ارائه برخی مواضع به ظاهر کارشناسانه در خلال گفت و گو با سینمایی ها عیان سازد. تازه ترین دستاورد این برنامه، دعوت جناب مجری از دوست خود در برنامه ای تحت موضوع «سینمای کمدی» بود. هنگامی که محمدحسین لطیفی به دعوت «حامد عنقا» روبروی فیلمنامه نویسش نشست و به عنوان سازنده مهم ترین آثار سینمای کمدی ایران مورد تحسین قرار گرفت! از این رو برنامه ای سینمایی برای مردم در تلویزیونی غیرخصوصی جایی برای دورهمی دوستان شد و فیلمفارسی «دختر ایرونی» به عنوان اثر شاخص تاریخ سینمای کمدی ایران از زبان «حالمد عنقا» مورد تجلیل قرار گرفت!

برنامه دیگری که به تهیه کنندگی، سردبیری و اجرای «غلام‌ عباس فاضلی» هر هفته پنج شنبه شب ها روی آنتن می رود؛ «سینما یک» نام دارد. یک برنامه خنثی، با پخش فیلم هایی که با وجود بزرگی انقدر در میان شبکه های تلویزیون در طی سال های طولانی دست به دست شدند که چیزی از آن ها باقی نمانده است. در برنامه «سینما یک» نیز تکراری ترین صحبت ها با عنوان «نگاهی کارشناسانه» به سمت مخاطب پرتاب می شود و منتقدی که مهم ترین دستاورد دوران نقادی اش، زیرسوال بردن «عزت الله انتظامی» در یک جشن سینمایی بود و نقد و نوشته ای پویا و نگاهی کاردان در تحلیل هایش وجود ندارد، از هر طیفی به عنوان منتقد برنامه استفاده می کند چنان که یکی از مهم ترین افرادی که به عنوان کارشناس سینما در برنامه حضور یافته است، «عزت الله ضرغامی» است و از این رو ماهیت و میزان کارشناس بودن برنامه کاملا هویدا است! تازه افرادی شناخته شده تر در میان اهالی رسانه همانند «شهرام جعفری نژاد» هم عنوان می کند در برنامه ای که مدعی نوآوری از جنس «انتخاب فیلم ها توسط میهمان برنامه» است، فیلم مورد نظرش که «ریو براوو» باشد، به دلیل ممنوعیت پخش آثار «جان وین» با فیلمی دیگر تعویض شد!

این گزارش دردناک از حال و روز برنامه های سینمایی تلویزیون را می توان با نمونه آوردن از برنامه های دیگری هم ادامه داد و این سوال را از مسئولان مطرح ساخت که اصولا بود و نبود این دست برنامه ها چه تاثیری برای رشد سینمای ایران و ارتقای نگاه مخاطبان دارد. بیننده ای که با نشستن پای همین برنامه های مجهول و بی هویت به چنان ذائقه ای رسیده که ارقام میلیاردی پای فیلم های آبگوشتی می ریزد! و این است نقش وارونه تاثیر رسانه ای که می توانست و می تواند بیشترین نقش را در فضای سینمای ایران داشته باشد.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/5029/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو