نگاهی به مستند «انقلاب جنسی» ساخته حسین شمقدری

حتی به اندازه کودتایی نافرجام هم نیست!

حتی به اندازه کودتایی نافرجام هم نیست!
calendar یکشنبه 19 شهريور 1396 در 16:43
«انقلاب جنسی» از هیچ استراتژی فکری بهره نمی برد و مستندساز بدون آگاهی و درک از مساله ای مهم چون انقلاب جنسی و این که موضوع فوق چه عواقبی در پیوند زیست بشری، ارتباطات جمعی و بحران هویت باقی گذاشته است، ساده ترین و راحت ترین راه ممکن را همانند بسیاری دیگر از مستندسازان وطنی به عهده می گیرد و تنها با یک میکروفون و البته با پاسپورت لازمی که برای ورود به مسائل ممنوعه در جیب دارد، به درون تجمعات مساله دار می شود!

آینه نیوز: در هفته پیش خبر عرضه مستندی با موضوعی ویژه مورد توجه رسانه ها قرار گرفت و از آن جا که مهم ترین مسائل خط قرمزی در این مملکت به مسائل جنسی برمی گردد! چشم ها برای یافتن سرنخ هایی تازه از مستندی خط شکن گِرد شد؛ به خصوص این که «حسین شمقدری» وعده ای بس بزرگ را مطرح کرد و از نمایش یک «انقلاب جنسی» سخن گفت! اما آیا چنین انقلابی از سوی آقازاده رئیس پیشین سینمای کشور در مستندی کمتر از یک ساعت رخ داده است؟

مستند «انقلاب جنسی» را اگر بخواهیم به لحاظ میزان ورودش به مواردی خط قرمزی در عرصه مستندسازی و فیلمسازی در کشورمان مورد سنجش قرار دهیم، می توان عنوان «کودتا» را برایش پذیرفت، چرا که حسین شمقدری برخلاف همتایان خود امکان ورود به محدوده «ورود ممنوع» را در مستند «انقلاب جنسی» یافته است؛ پس علاقمندان می توانند امیدوار به این باشند که در مستند «حسین شمقدری» وارد دالان های تو در توی مراکزی خاص خواهند شد! و اگر این یادداشت به منزله تبلیغی برای مستند «انقلاب جنسی» هم تعبیر و کاربرد بیابد، باید این مساله را برای دوستداران عنوان ساخت که گفت و گو با افرادی خاص و با پوشش هایی متفاوت برای اولین بار در «انقلاب جنسی» قابل تماشا است! اما این سفر طول و دراز مستندساز از قلب تهران و پارک های باصفایش به صفای سرزمین های خوش آب و هوای هلند و فرانسه و اسپانیا جهت نمایاندن چه وجوه ناشناخته ای است و رهیافت سازنده و تیم همراهش به کدام مسیر روشن رسیده است؟

پایان بخش روایتگری حسین شمقدری در «انقلاب جنسی» به این می رسد که اسلام راه های مطمئن تر و پاکیزه تری برای معضلات جنسی جوانان ایجاد کرده و این مساله بعد از نمایش همه زیبایی های سفرگردی! از سوی فیلمساز و از زبان شیخی در ایران بازگو می شود. در واقع مسیری را که فیلم «در مدت معلوم» برای افراد داوطلب با زبانی طنازانه مطرح ساخت و بارها در آثار متعدد سینمایی و مستند عنوان شد، حالا حسین شمقدری در مستند به اصطلاح جنجالی خود مطرح می سازد و در انتهای سفری به انتهای شب، از نگاه خود مخاطبان را وارد روشنای اسلام می سازد و عنوان می کند که درد افرادی که قادر به تشکیل زندگی زناشویی نیستند، «ازدواج موقت» و یا همان «صیغه» معروف خودمان است! در این میان می ماند این همه ریسمان بافتن ها و سرزدن های فیلمساز به مراکزی مانند روسپی خانه های هلند و جشن همجنسگرایان و گفت و گو با چند بانویی که به شکلی کاملا خط قرمزی پوشش به تن دارند! و فیلمساز در گفت و گو با آن ها خود را حقیقت جویی می داند که بی محابا به قلب شیاطین رفته است! به گزارش آینه نیوز، حتی تا این جای کار و با درک نیت مستندساز مبنی بر این که می خواهد بگوید که راه های نامطلوب جنسیت خواهانه غرب به مسیری از تباهی و گرایش های ناصواب رسیده است، هم کنار می آییم اما حتی با پذیرش قصد خیرخواهانه فیلمساز باید تصریح کرد که مستند «انقلاب جنسی» چنان آشفته حال است که درست زمانی که می خواهد از فساد افسارگسیخته در نزد اروپایی ها بگوید، از پایبندی جوانان هلندی مبنی بر انتخاب یک دوست از جنس مخالف به جای چندین دوست سخن می راند و این موضوع را با نمونه های نامناسب ایرانی مورد قیاس قرار می دهد و حتی راوی که فیلمساز باشد به زبان آمده و می گوید که آن ها مسلمان تر از ما رفتار می کنند! در این میان بیننده ای که مستند را تماشا می کند با خود فکر می کند که اصلا مساله فیلم چیست و درد فیلمساز از این گفت و گوها و نمایش خط قرمزها چه می باشد؟! آیا همان گونه که سازنده عنوان می کند تعبیر «زیرآب زدن اسلام» را از مستند باید داشت و یا این که سیاست یکی به میخ زدن و یکی به نعل کوبیدن است؟!

به گزارش آینه نیوز، حقیقت این است که «انقلاب جنسی» از هیچ استراتژی فکری بهره نمی برد و مستندساز بدون آگاهی و درک از مساله ای مهم چون انقلاب جنسی و این که موضوع فوق چه عواقبی در پیوند زیست بشری، ارتباطات جمعی و بحران هویت باقی گذاشته است، ساده ترین و راحت ترین راه ممکن را همانند بسیاری دیگر از مستندسازان وطنی به عهده می گیرد و تنها با یک میکروفون و البته با پاسپورت لازمی که برای ورود به مسائل ممنوعه در جیب دارد، به درون تجمعات مساله دار می رود و با چند دختر و پسر که از نگاه مستندساز مشکوک هستند! تن به گفت و گو می دهد. در این میان منظر و مسیر ورود به گفت و گو و طرح مساله هیچ جایی در استراتژی گفت و گوکننده ندارد و برای همین موارد پراکنده ای همچون «آرایش کردن» و «دوست یابی» و «روسپی گری» و «همجنس گرایی» و ... را می توان در این مستند کوتاه یافت و همین سردرگمی مستندساز موجب می شود که مخاطب به یک مسیر مشخص از تفکر هدایت نشود و این در حالی است که حتی در گفت و گوهای غیر تصویری و در مصاحبه های معمول رسانه ای هم باید برای هر سوژه و هر فردی که مورد گفت و گو قرار می گیرد، یک هدف متمایز و مشخص را از پیش ترتیب داد و همانند بسیاری از گفت و گوهای معمول این گونه نباشد که حالا می رویم و ببینیم چه پیش می آید!

 به طور حتم نوع مواجهه «انقلاب جنسی» با موضوع «ناهنجاری های جنسی» راحت ترین شیوه برخورد با سوژه بوده و ساخت این نوع مستند می تواند از عهده هر شخصی فارغ از فیلمساز بودن و یا فیلمساز نبودن برآید-البته اگر امکان ورود به چنین سوژه ای را بیاید- در واقع نکته مهم این است که فردی که داعیه هنر دارد و خود را سینماگر می داند، باید از دریچه ای بالغ تر و خلاقانه تر نسبت به افرادی که ادعایی در زمینه هنر ندارند با سوژه ها مواجهه شود و تصوری مبنی بر این که می توان تنها با گزارشی از یک واقعه و یا نمایش عریان سوژه مورد نظر که از قضا ممنوعه هم می باشد، موجب توجه و کاشت تامل در نگاه مخاطب شد، مساله ای کاملا دورافتاده از ذهنی منطقی است.

در واقع و به زبانی ساده باید گفت که تقریبا هر ایرانی از طریق انواع مشاهدات تصویری و گفته های شفاهی به خوبی از وضعیت زیست مردمان کشورهای اروپایی آگاهی دارد و نمایش بی واسطه از رفتارها و نحوه پوشش دختران و پسران غربی و یا نمایش روسپی خانه های آن ها جز ایجاد جاذبه ای هواخواهانه نزد برخی از مخاطبان، دردی دوا نمی کند و اگر واقعا به دنبال جوسازی و یا فروش اثر نیستیم و به دنبال ایجاد فضایی راهگشا می باشیم، باید با یک استراتژی و هدف مشخص به سراغ سوژه ها برویم که «انقلاب جنسی» ذره ای از این رویه برخوردار نیست.

حالا که این امکان برای حسین شمقدری جهت ورود به حوزه های ممنوعه فراهم شده است و آن چنان که در انتهای مستند «انقلاب جنسی» وعده داده، قرار است قسمت های دیگری از این روایت هم به تولید درآید، امید می رود که این جوان با نگاهی آگاهانه و با کمک کارشناسان مرتبط به سراغ موضوع مورد نظر برود و تنها به جاذبه های تصویر و یا تمایز سوژه اش چشم ندوزد که از این نوع روایتگری ناشیانه تنها انقلابی که در وجود مخاطب رخ می دهد، علاقه برای رسیدن به آن سوی مرز خواستن است!

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/3966/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو