گفت و گوی تفصیلی و تحلیلی «آینه نیوز» با شهریار صیقلانی؛ خواننده راک درباره سبک های موسیقی در ایران و حضورش در صحنه تئاتر

قرار بود نقش خواننده فیلم «قاتل اهلی» را بازی کنم/دنبال این نبودم که از طریق تئاتر، صدایم را عرضه کنم/ مجوز ترانه های آلبومم را گرفتم/ صداهای خوبی در راک نمی شنوم

قرار بود نقش خواننده فیلم «قاتل اهلی» را بازی کنم/دنبال این نبودم که از طریق تئاتر، صدایم را عرضه کنم/ مجوز ترانه های آلبومم را گرفتم/ صداهای خوبی در راک نمی شنوم
calendar چهارشنبه 08 شهريور 1396 در 08:15
آینه نیوز-مرتضی اسماعیل دوست: شهریار صیقلانی، خواننده موسیقی راک که با نمایش «بانویی از اسلو» در صحنه تئاتر حضور یافته است، در اولین گفت و گوی رسانه ای اش که با «آینه نیوز» انجام شد، در خصوص حضور خوانندگان در عرصه تئاتر، شانس بازی اش در فیلم «قاتل اهلی»، شرایط تولید نخستین سریال ترسناک ایرانی و ساز و کار فعالیت خوانندگان ایرانی در سبک های مختلف موسیقی از جمله راک سخن می گوید.

سرویس موسیقی «آینه نیوز»-مرتضی اسماعیل دوست: سبک های مختلف موسیقی همانند ژانرهای متنوع سینمایی و یا روش های متفاوت نوشتاری در کشورمان مغفول مانده و به دلایلی امکان رشد و نمو نیافته است. موسیقی راک با انواع زیرشاخه هایش از جمله این گمگشته ها است که با شمایل و استایلی متفاوت اما تحت همین عنوان به شکلی محدود در بستر قانونی ارائه می شود. گفت و گویم با شهریار صیقلانی، نوازنده و خواننده موسیقی راک که اولین گفت و گوی رسمی وی با رسانه ها می باشد، حول بررسی سبک های موسیقی در ایران بوده و در ضمن به سابقه فعالیت های وی و حضورش در نمایش «بانویی از اسلو» می پردازد. تماشای تمرین جدی شهریار صیقلانی در اولین تجربه تئاتری اش و همنشینی با صحبت های این خواننده جوان نتیجه اش به گفت و گوی پیش روی ختم شد که در صفحه «آینه نیوز» متجلی می شود.

چگونه موسیقی تبدیل به بخش مهمی از زندگی ات شد؟

من همیشه با موسیقی زندگی کردم و از کودکی به دلیل این که مادرم پیانیست بود، با موسیقی آشنا شدم و از حدود 9 سال پیش به شکل حرفه ای این کار را دنبال می کنم و با تکنیک های مختلف وکال آشنا شدم و بعد به دانشگاه موسیقی رفتم و آواز کلاسیک خواندم و با متدهای دانشگاه برکلی برای صداسازی کار کردم. حدود 4 سال پیش هم با کمک دوست خوبم آقای حمزه یگانه که یکی از بزرگترین موزیسین های ایران است یک تِرک به نام «گفت و گو» خواندم.

با توجه به این که حمزه یگانه از مهم ترین استعدادها در موسیقی جز و راک در ایران است و با توجه به خصوصیت صدای شما، قطعه «گفت و گو» اثر خوبی شده است.

من خیلی آن را دوست دارم و درست است که بیشتر برای مخاطبان خاص است اما تبدیل به اثر جالبی با کلام جناب مهدی اخوان ثالث شد. بعد از خواندن آن کار با حمزه یگانه یک کنسرت رفتیم که در آن جا اسید جز می خواندم، چند کار از اریک تروفاز و همچنین قطعه «گفت و گو» را اجرا کردیم. بعد همایون مجدزاده پیشنهاد داد با هم کار کنیم. همایون در گروه کَهت ‌میان اینسترومنتال بوده است و هیچ وقت با خواننده ای به عنوان یک بَند کار نکرده بود. می دانید که نوازنده ای هم نیست که برود در بندها با کسی مثلا سولو بزند. دیگر با هم شروع به کار کردیم و بیش از 20 آهنگ ساختیم که 16 ترک برای آلبوم اول به اسم گروه سرب آماده شد که 8 تِرک آن انگلیسی است و حدود 2 سال رویش کار می کنیم. حالا برای آلبوم دوم هم در حال فعالیت هستیم و یک خبر دسته اول هم که جایی رسانه ای نشده را به شما می گویم که قرار است در کنسرت آینده گروه کهت میان 3 آهنگ را اجرا کنم.

یکی از نقدهایی که به فضای موسیقی داخلی می توان داشت، این است که جدا از موسیقی اصیل ایران و موسیقی پاپ، شاخه های دیگر موسیقایی امکان حیات در مجرای رسمی را پیدا نمی کنند و حتی خوانندگانی که با عنوان «راک» فعالیت می کنند، در خوش بینانه ترین حالت می توان آثارشان را به عنوان پاپ-راک شناسایی کرد. البته تلفیق موسیقی همیشه دلنشین است و مثلا پراگرسیو راک هم ترکیبی از جَز و کلاسیک و راک بوده و از زیرشاخه های این سبک موسیقی است یا می توان به بلوز راک اشاره کرد، اما در این جا به دلایل دیگری فضای کار تغییر می کند. من چند اثری که از شما شنیدم متفاوت با دیگر افرادی است که راک کار می کنند. با همین استایل صدا امکان دریافت مجوز را دارید؟

آلبومی که می خواهم منتشر کنم در بخش فارسی اش، پاپیولار است و آن را به خاطر مردم خواندم تا بتوانم رابطه نزدیک تری با مخاطبان پیدا کنم. این موضوعی را هم که مطرح می کنید در سال های پیش خیلی وجود داشت و برای اخذ مجوز درگیر بودیم اما خوشبختانه در سال های اخیر گروه های راک می توانند اجراهای محدودی را در برج آزادی و ایوان شمس و اریکه ایرانیان داشته باشند. در سال های اخیر گروه های راک و متال اینسترومنتال توانستند با همکاری ارشاد به صحنه بروند. من هم 2 سال پیش توانستم مجوز موزیک ویدئویی انگلیسی با نام FADING TO WHITE  را در دوران آقای پیروز ارجمند بگیرم اما برای کارهای دیگرم اقدام نکردم و تنها مجوز ترانه های آلبوم جدید را گرفتم و انشاء الله مشکلی هم بابت مجوز آثار به وجود نخواهد آمد.

اما اشاره کردید که آثارتان را در سبک پاپ اجرا کردید. اجرای راک برای آلبوم اول تان همراه با مخاطراتی بود؟ اصلا درست است که آثار خوانندگانی همچون فرشید اعرابی و کاوه یغمایی و فرشاد رمضانی و کاوه آفاق و رضا یزدانی را در شکل اجرا و سازبندی ها و استایل خوانش جزو سبک راک گنجاند؟

حقیقتش این است که کلام فارسی یک پتانسیلی در وکال تکنیکال دارد که اگر بخواهیم آن را در راک اجرا کنیم به نظرم چندان برای مخاطب ایرانی خوشایند نیست. از این نظر تجربه شخصی به من می گوید که بهتر است تکنیکال وکال آن را کم کنیم تا امکان هضم کلام فارسی به وجود بیاید. حالا که داریم به شکل تخصصی گفت و گو می کنیم باید بگویم که در راک به دلیل وجود کشش و تکنیک های مختلف، هنگامی که قرار است با کلام فارسی اجرا شود، بهتر است تغییراتی داشته باشد. پس من مجبورم برای این که کلام فارسی درست بیان شود، یک مقداری از وکال تکنیکالش کم کنم.

از این جهت تمایل به سبک پاپ پیدا می کند. اما آثاری را که با کلام انگلیسی اجرا کردید که دیگر چنین شرایطی را ندارد!

تم همه آثارم راک است با گرایش هایی که به موسیقی پاپ غربی دارد. آلبومی که منتشر می کنم 2 سی دی با طراحی مجزا در بخش های کلام فارسی و انگلیسی است و تِرک های انگلیسی خیلی تکنیکال اجرا شده و هارد راک است و اشعارش هم کاملا معنادار می باشد. در پاسخ به پرسش قبلی شما باید بگویم که اگر یک ملودی را صرفا با استفاده از یک گیتار الکتریک و یا گیتار بیس و با کمک دیستورشن بخوانید و کمی هم صدای خود را خش دار کنید، موسیقی راک حساب نمی شود. موسیقی راک و متال شرایط خودش را در تنظیم و اجرا دارد. مخصوصا می خواهم در مورد بحث صدا صحبت کنم. خیلی از این آثاری که شما اسم بردید اگر بخواهیم گیتار الکتریکش را از آن بگیریم و به جایش از سازهای دیگر مانند ویلن استفاده کنیم می بینیم که آن اثر کاملا پاپ است! یعنی سیکل آکوردهایی که انتخاب شده و نوع ملودی انتخابی صد در صد با یک گیتار نایلون یا یک ویلن و یا یک ساز سنتی ایرانی کاملا تغییر می کند. موسیقی راک و یا متال نیاز به یکسری المان ها و تکنیک در وکال دارد و شما ملودی که انتخاب می کنید باید قابلیت راک را داشته باشد. ما می بینیم که مثلا ترک هایی بیرون می آید که روی آکوردهای مینور اسپانیش ساخته می شود! البته چنین راک هایی در دنیا وجود دارد اما در این جا به شکل کلیشه ای استفاده می شود.

خواننده خاصی از نوع داخلی و یا خارجی وجود دارد که شهریار صیقلانی علاقمند به پیگیری آثارش باشد و یا از شیوه خوانندگی آن ها الهام بگیرد؟

خوشحالم که خوانندگان ایرانی فعالیت می کنند و موزیک های خوبی وجود دارد اما متاسفانه صداهای خوبی نمی شنوم، به همین خاطر زیاد طرفدار خواننده راک فارسی نیستم، اما خوانندگان راک انگلیسی که همیشه از کارهایشان الگو گرفته ام و دوست شان دارم، آقای کریس کرنل است که به صدایش علاقه دارم.

که همین امسال هم درگذشت!

بله، کریس کرنل خدا بیامرز صدای خوبی داشت و زک وایلد را هم دوست دارم و راسر آلن هم به نظرم خواننده خیلی خوبی است. تام ویتس هم قابل ستایش است.

در میان فعالیت های موسیقی، بازیگری چه جایگاهی برایتان دارد؟ می دانم که پیش از نمایش «بانویی از اسلو»، سابقه بازی در اثری را هم داشته اید.

حقیتش این که هیچ وقت بازیگری در زندگی ام نسبت به موسیقی ارجحیت نداشته است. اما نمی توانم بگویم که بازیگری برای من جذابیتی ندارد چون مرتب فیلم می دیدم. برای همین برای کسب تجربه در حدود 2 سال پیش در کلاس های بازیگری آقای مسعود کیمیایی در کارگاه آزاد فیلم شرکت کردم و یک دوره را گذراندم. بعد خیلی اتفاقی و از طریق دوستی پیشنهاد بازی در سریالی به نام «احضار» به تهیه کنندگی و کارگردانی رامین عباسی زاده را دریافت کردم. در این سریال که در ژانر وحشت است، ایفاگر شخصیتی به نام «افشین» بودم که اصلا این نقش براساس ویژگی های من نوشته شد. تقریبا 2 سال از وقتم را برای این کار گذاشتم و در آخر هم نفهمیدم که چه اتفاقی برایش افتاد!

انگار قرار است در شبکه نمایش خانگی توزیع شود. از ابتدا قرارتان با کارگردان «احضار» چه بود؟

خیلی وقت است که صحبت می شود به صورت سریال در شبکه نمایش خانگی عرضه شود اما با همه احترامی که برای آقای عباسی زاده قائل هستم، نفهمیدم که چه تصمیمی برای این کار گرفتند و کلی زحمت ما هدر رفت! از ابتدا قرار بود که «احضار» به شکل سریال باشد اما 50 بار توسط کارگردان بازنویسی شد و با آن چیزی که از اول صحبتش را کردیم به کل تغییر کرد و همین تفاوت ها باعث شد خیلی از بازیگران از آن کنار بروند. متاسفانه با وجودی که جزو بازیگران اصلی آن سریال بودم به دلیل خلف وعده ای که کارگردان انجام داد، از کار بیرون آمدم و پلان های زیادی از من گرفته نشد.

باز هم پیشنهاد بازیگری داشتید؟

بله، وقتی فیلم «قاتل اهلی» آقای کیمیایی مطرح شد من جزو گزینه های بازی بودم و قرار بود نقش خواننده فیلم «قاتل اهلی» را بازی کنم که در نهایت پولاد کیمیایی آن را بازی کرد.

صحبت از حضور رضا یزدانی هم برای این فیلم شده بود؟!

با توجه به این که در جریان فیلم «قاتل اهلی» بودم، اگر بخواهم اطلاعات کاملی از فیلم آخر آقای کیمیایی به شما بدهم باید بگویم گزینه های خوانندگی «قاتل اهلی»، به جز من، آقایان حافظ ناظری، امین حیایی، پژمان بازغی، اشکان خطیبی و کامران تفتی بودند که در نهایت استاد تصمیم دیگری گرفتند.

با توجه به این که صدای برخی از خوانندگان درجه یک در آثار مسعود کیمیایی متبلور شد، حضورتان در «قاتل اهلی» می توانست شرایط متفاوتی را برایتان رقم بزند. برای حضور در «قاتل اهلی» صحبت جدی با شما شده بود؟

حدود 4،5 جلسه با آقای کیمیایی نشست داشتم و در حدود 2 ماه درباره موزیک آن کار حرف زدیم که در نهایت نمی دانم چه اتفاقی افتاد که به هم خورد! 2 جلسه در فروردین و اردیبهشت پارسال داشتیم و بعد کار خوابید. دوباره در تیرماه و مردادماه درست 15 روز قبل از فیلمبرداری هم جلسه نهایی را داشتیم و قرار بود که قرارداد ببندیم. حتی بعد از این که فیلمبرداری کردند و بعد از آن اختلافات، آقای لشکری قوچانی برای موزیک فیلم با من صحبت کرد که در نهایت استاد تصمیم گرفت آقا پولاد بخواند. بعد از آن هم دیگر به بازیگری فکر نکردم تا این که همین پیشنهاد تئاتر به من شد.

چگونه به پروژه «بانویی از اسلو» ملحق شدید؟

از طریق یکی از دوستان به آقای مجید رحیمی جعفری پیشنهاد شدم و آقای علی اتحاد هم با من تماس گرفتند و صحبت هایی شد و همگی کمک کردند تا با توجه به عدم فعالیتم در تئاتر بتوانم خودم را به بچه ها برسانم.

جدیتی که در تمرین نمایش «بانویی از اسلو» داشتید را مشاهده کردم. انگار با تمام توان می خواهید در بازیگری تئاتر خود را به اثبات برسانید، چون می دانید تیغ تیز منتقدان آماده است تا با کوچکترین لغزش تان این سخن را به زبان بیاورند که بازیگری تئاتر متفاوت از فضای موسیقی است!

بله، شما به من لطف دارید. در کل خودم را بازیگر نمی دانم و تلاش می کنم تا اطمینانی را که به من نشان دادند، خراب نکنم. ترجیح می دهم کم کار کنم اما موثر باشم. همه بازیگران این نمایش و کارگردان ها به من خیلی کمک کردند و درباره رفتار بدن و زبان تئاتر با من صحبت کردند. با این که زمان زیادی نیست که با هم کار می کنیم اما در همین یک ماه تمرین خیلی درباره بازیگری و نقشی که بازی کردم با من حرف زدند. «هلمر» که نقش آن را بازی می کنم، یک وکیل سیاستمداری است که تازه وارد بازی سیاست شده است و می خواهد خود را نشان دهد و مشکلات گذشته اش را جبران کند. این آدم هم اهل ورزش است و هم موسیقی کار می کند و هم سیاستمدار است و شکل دادن همه این رفتارها برای بازیگر چالش برانگیز است که با کمک بچه ها سعی کردم به موقعیت این شخصیت در بازی برسم.

این که در کنار خوانندگی، به عنوان بازیگر هم در نمایش «بانویی از اسلو» نقش داشته باشی می تواند چالش برانگیز باشد. لذت تجربه اندوزی در کنار دشواری کار چه ترکیب و یا تناقضی با هم می یابد؟

من دوست دارم در نقش هایی بازی کنم که بیشتر به روحیه خودم نزدیک باشد و شخصیتی را که در نمایش «بانویی از اسلو» بازی می کنم تا حدی به خودم نزدیک است و تا حدی هم بچه ها سعی کردند من را به نقش نزدیک کنند. کلا من آدمی هستم که کارهای دشوار را خیلی دوست دارم و هر چقدر کاری سخت تر و چالش برانگیز باشد برایم جذاب تر است. معمولا موزیسین ها بیشتر با احساسات سر و کار دارند و کارهای سخت نیاز به اراده بالایی دارد و من هم دوست دارم خودم را در کارهای سخت وارد کنم.(دست های زخمی خود را به من نشان می دهد)

به نظرم برخلاف موسیقی پاپ که ظرافت خاص خود را می طلبد، در نزد خوانندگان انواع زیر شاخه های های موسیقی راک و یا متال می توان یک خشونت و جان سختی را مشاهده کرد و انتخاب این نوع موسیقی می تواند برآمده از خصوصیات رفتاری آن ها باشد.

دقیقا. البته خشونت از جدی بودن می آید و در واقع در این سبک جدیت، اراده و قدرت بیشتر از احساسات و نگاه رمانتیک وجود دارد و البته در کنار هم قرار گرفتن این دو نوع خصوصیت موجب زیبایی کار می شود.

انتخاب موسیقی راک براساس علائق شخصی شما بود و یا این که برمبنای روحیه جنگندگی خود به آن رسیدید؟

هر دو مورد بوده است. ضمن این که من در خلوت خود فقط موسیقی راک گوش نمی کنم و بنا به حالم ممکن است موسیقی های دیگر مانند کلاسیک، جز و یا موسیقی سنتی هم گوش کنم. اما در نهایت شاخه ای را در موسیقی انتخاب کردم که در استایل شخصی خودم باشد و با روحیه من نزدیکی داشته باشد.

به تازگی یکسری از خوانندگان وارد صحنه تئاتر شدند و عمده این خوانندگان فعالیت رسمی در شاخه اصلی خود نداشتند. آیا دلیل فعالیت تئاتری این دسته از خوانندگان که شما هم جزو آن ها هستید، به دلیل محدودیت در فعالیت سبک هایی مانند رپ و راک بوده است؟ و صحنه تئاتر می تواند راهی برای عرض اندام این خوانندگان باشد؟

به نظرم اگر این کار به شکل درستی انجام شود خیلی هم خوب است و نمی توان بین رشته های هنری مرزبندی کرد. البته اگر در کارت موفق نباشی حرف هایی پیش می آید اما اگر توان کار کردن در هر عرصه ای را داشته باشی ایرادی ندارد.

اگر شما شرایط مناسبی در راستای فعالیت قانونی موسیقی داشتید، انگیزه های حضورتان برای بازی در صحنه تئاتر باقی بود؟

در مورد دیگر افرادی که از موسیقی وارد تئاتر شدند نمی توانم صحبت کنم اما به شخصه دوست داشتم تجربه ای در تئاتر داشته باشم و به نظرم مهم این است که آدم از هر کاری که انجام می دهد لذت ببرد و حال خوبی پیدا کند و اگر بنا به هر دلیلی بخواهد انتخابی را انجام دهد که لذت بخش نباشد نتیجه خوبی هم نخواهد گرفت. من در نمایش «بانویی از اسلو» دنبال این نبودم که از طریق تئاتر، صدایم را عرضه کنم.

این حال انقدر خوب مانده که باز هم به تجربه بازیگری دیگری کشیده شود؟

فعلا دوست دارم نمایش «بانویی از اسلو» را با موفقیت به پایان برسانم و بعد هم به موزیک خودم برسم. ترجیح می دهم در موسیقی به جایگاه خودم دست پیدا کنم و آلبومم را که مجوز ترانه هایش را هم گرفتم، منتشر کنم و اگر پیشنهاد خوب بازیگری وجود داشته باشد، انتخاب می کنم.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/3279/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

ايمان

اقا اين پسر عاليه هيچ كس در ايران صداى راك مانند ايشون نداره

0

0

[1396/05/09 - 20:41]

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو