پرسه در هفتادمین جشنواره فیلم «کن» با «آینه نیوز»4/ مواجهات سرد منتقدان با فیلم «پایان خوش»

آیا فیلم تازه «هانکه» طعم گیلاس دارد؟!

آیا فیلم تازه «هانکه» طعم گیلاس دارد؟!
calendar دوشنبه 01 خرداد 1396 در 12:01
فیلم «پایان خوش» تازه ترین ساخته میشائیل هانکه در سالن دوبوسی و در هفتادمین جشنواره فیلم کن رونمایی شد و نقدها و نظرات متفاوتی پیرامونش منتشر شد که بسیاری همراه با واکنش های منفی نسبت به کیفیت پرداخت سینمایی فیلمساز قهار اتریشی بود. فیلمی که به نوعی می تواند ادامه نگاه «هانکه» در «Amour» باشد.

سرویس سینمایی «آینه نیوز»: فیلم «پایان خوش» تازه ترین ساخته میشائیل هانکه در سالن دوبوسی و در هفتادمین جشنواره فیلم کن رونمایی شد و نقدها و نظرات متفاوتی پیرامونش منتشر شد که بسیاری همراه با واکنش های منفی نسبت به کیفیت پرداخت سینمایی فیلمساز قهار اتریشی بود. فیلمی که به نوعی می تواند ادامه نگاه «هانکه» در «Amour» باشد و پیرامون مساله اتانازی و مرگ خود خواسته و یا به تعبیری مرگ شیرین از نگاه برخی قلمداد شود. در آن فیلم، پیرمرد عاشق برای پایان دوران تلخ بیماری همسرش، بالش مرگ به رویش می اندازد و در این جا پیرمردی به دنبال یافتن فردی برای از بین بردن خود است. «پایان خوش» داستان پیرمردی است که در پی جدا شدن از زندگی نکبت وار خود است و از افرادی جهت این کار کمک می گیرد. لایه ای داستانی که در سینما بارها مورد توجه نویسندگان و سینماگران قرار گرفته است اما برای ایرانی ها شنیدن همین خلاصه داستان یادآور فیلمی شناخته شده از کارگردانی غریب است.

«طعم گیلاس» عباس کیارستمی در عین پرداخت به دامنه ای از سیر تحول آدمی به پل ارتباطی میان زندگی و مرگ می پرداخت. داستان مردی به نام «ربیعی» که جایگاه جسدش را زیر درخت گیلاسی انتخاب کرده و به دنبال کسی است که در ازای دریافت مبلغی روی جسدش خاک بریزد. فیلمی که جایزه مشترک نخل طلای کن 1997 را همراه با شوهی ایمامورا برای فیلم «مار ماهی» تصاحب کرد. در دوره ای که «میشائیل هانکه» با «بازی های مسخره» اش در کن حضور داشت. اما سهمی از جایزه نبرد و «جاناتان روزنبام» منتقد «شیکاگو ریدر» و «دیو کِهر» منتقد «نیویورک دیلی نیوز» فیلم «طعم گیلاس» را شاهکار توصیف کردند.

 حال «هانکه» اگر چه جهانی مختص به خود و کاملا متفاوت در نگاه و فرم سینمایی نسبت به کیارستمی دارد به نوعی دیگر در پی ایجاد همان درخت گیلاس در دل نخل کن است. فیلمسازی که اگر تنها مورد قضاوت منتقدان آن هم از جنس ایرانی اش! قرار بگیرد باید دستش از نخیل کوتاه بماند اما جوایز را گروهی به سرکردگی «پدرو آلمادووار» می دهد که خود تجربه دیوانه بازی در سینما را داشته است.

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/2541/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو