همراه با جشنواره تئاتر فجر

یادداشتی برای نمایش «خانه ابری»

یادداشتی برای نمایش «خانه ابری»
calendar یکشنبه 10 بهمن 1395 در 15:52
پدیدآورندگان نمایش «خانه ابری»، با نشانه گذاری درست در متن روایی و چینش موقعیت های تکراری و زبانی گزنده سعی کردند این سرنوشت محتوم بشر را در فضایی منجمد، جهانی گروتسگ و برداشتی رعب آور برای مخاطبان تجسم کنند .

نمایش «خانه ابری» به کارگردانی مشترک سیامک احصایی و حمید پورآذری، در عین برخورداری از فضایی کمیک، سوگنامه ای است برای انسان معاصر و شاید انسانِ فردا که از پس جهانی تنیده شده در چرخه زور و زوال و تزویر به سر می برد و چنان نفس هایش در بند فضایی مسخ شده قرار گرفته که زمانی برای زندگی به معنای واقعی اش نمی یابد. شخصیت های زن و مرد نمایش «خانه ابری» در قید زمان و مکان مانده اند و گویی راه گریزی از این شرایط تحمیلی ندارند؛ دچار شدن در مکانی خط گذاری شده که یادآور فیلم «داگویل» لارس فن تریه است و قرار گرفتن در چرخ دنده های زمان و مکانیکی شدن که تداعی گر شخصیت چاپلین در فیلم «عصر جدید» می باشد.
در نمایش «خانه ابری»، مفهوم «زمان» کاربردی بسیار می یابد و می توان گفت این اثر در توجه و نقد به مقوله زمان است، چه به معنای مدتی طی شده و چه در تداعی غایتی چون آگاهی. از این رو به صدا درآمدن زنگ و هراس از شنیدن «زمان» نزد شخصیت های نمایش بارها تکرار شده و در دور باطلی که می پیمایند، این «زمان» است که بانگ آگاهی برای رجوع-هر چند کوتاه- به آن ها می بخشد و در عین حال «زمان» است که آن ها را مقید به نظم تحمیلی و بی روحی از نحوه زیستن ساخته است! پدیدآورندگان نمایش «خانه ابری»، با نشانه گذاری درست در متن روایی و چینش موقعیت های تکراری و زبانی گزنده سعی کردند این سرنوشت محتوم بشر را در فضایی منجمد، جهانی گروتسگ و برداشتی رعب آور برای مخاطبان تجسم کنند.
شخصیت های نمایش «خانه ابری» هراس از مواجهه با زمان و مکانی تازه دارند و از این رو با وجود آرزوهای پیدا و پنهان بر شرایط موجود تن داده اند، هر چند هنوز هم به دنبال قطرات باران در شبِ سرد و تاریک زندگانی خود هستند. در این نمایش شاهد به سخره گرفته شدن روح انسانیت در چنگال فضایی توتالیتر هستیم که به تدریج قوت حیات، فرصت خنده و امکان زایش را از آدمی می گیرد و «زایش» رکن مهم نمایش «خانه ابری» است؛ از همان ابتدای نمایش که واگویه لالایی خوانی را از شخصیتی می شنویم که حسرت تلخ دیگر شخصیت ها را به دنبال دارد و نیز عنوان نمایش و فضای ذهنی کاراکترها و به انتظار نشستن باران همگی حکایت از امر غایب «زایش» دارند؛ زایشِ آسمان که باران پدید می آورد و زایش زن که فرزند از آن تولد می یاید و زایش مرد که حسرت عشق را به سامان می رساند. اما جهان قبضه شده در عصر ماشین فرصتی برای امر طبیعی زایش فراهم نمی سازد و زنگِ پایان آرزو را برای طی کردن روالی تکراری از نحوه زیستن به صدا درمی آورد و این چرخه محتوم روزگار برای آدمی، هراس از مواجهه با موقعیتی تازه می سازد و از این رو شخصیت های نمایش «خانه ابری» در عین آرزومندی، هراس از زایش دارند و تولد آرزوها... با این حال شخصیت های نمایش «خانه ابری» فرصتی دارند که شبی در بالای بام انتظار به تماشا بنشینند «خسوف» را تا ماه آرزوهای گرفته شده خود را شاید در آسمان بجویند!

telegram instagram twitter email print chain

http://ainenews.ir/fa/news-details/1519/

chapta

نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.

نقد

تبلیغات

یادداشت

گفتگو